گروه فرهنگی «سراج24»- گریز مردم از سینما، داستانی است که سینمای ایران را چند سالی گریبان گیر خود کرده، مردم به فیلم ها رغبتی ندارند و از آن گریزان هستند هر کسی دلیلی برای آن ذکر میکند اما غالبا علت این مساله را افراط در پرداختن به سینمای روشنفکری می دانند.
با وجود این در تازه ترین پرداخت به مساله دوری مخاطب از سینما، امیرحسین علم الهدی، مدیر گروه سینمایی هنر و تجربه علتی شگفت برای گریز مردم از سینما ذکر کرده است.
مدیر ضدمخاطب ترین گروه سینمایی کشور در گفتگو با ایلنا دعواهای سینمایی سال 91 و هدفمندی یارانه ها را عامل دوری مردم از هنر هفتم در ایران دانسته است!
علم الهدی بدون اشاره به عملکرد ضعیف مدیران سینمایی در حذف عنصر قهرمان و ترویج و تشویق نوعی سینمای فیلسوفانه و عارفانه و نیز اشاعه سینمای جشنواره ای که منجر به قهر مردم از سینماها شد درباره دلیل بحران تماشاگر در سینما گفته: مدیران سینمایی در سال 91 وارد یک فضای پرچالش با سینماگران شدند و دعوایی را راه انداختند که مردم نیز آن را مشاهده کردند و این دعواها تبدیل به سرتیتر روزنامهها شد و حتی به تعطیلی مراکز مهمی همچون خانه سینما منجر میشود و در نهایت بحران در سینما ایجاد شد و نتیجه این دعواها این شد که مشروعیت سینما در بین مردم کاهش یافت و زیر سوال رفت و تمامی سیاستهای دولت دهم فضای به شدت ناامنی را برای فعالان سینما به وجود آورد.
مدیر گروه سینمایی هنر و تجربه البته در مورد اقدامات سیاسی و فعالیت های ضدنظام برخی اهالی سینما که باعث رنجیدن طیف وسیعی از مخاطبین شد هیچ توضیحی نمی دهد؛ همنوایی آشکار برخی با فتنه گران و سیاسی کاری هایی که سبب ساز دوری مردم از سینما پس از سال 88 شد.
علم الهدی در ادامه این سخنانش بیان داشت: طبیعی بود که سینمای ایران گرفتار مخمصهای شده و نمیتواند به سمت جهش حداقلی حرکت کند و اوج این مساله در سال ۹۱ بود. در این میان بین سازمان سینمایی و سایر نهادها که یا متولی تولید فیلم بودند و یا فیلمها رادر سینماهایشان اکران میکردند نیز دعواهایی درگرفت و نتیجه همه این رفتارها باعث شد تا مخاطب ظرف یک سال به نصف کاهش پیدا کرد.
او در اظهار نظر دیگری بحران تماشاگر در سینما را که به ضعف آثار سینمایی به دلیل رویکرد ضد قصه و محتوای ضعیف فیلمها رقم خورده به طرح بزرگ هدفمندی یارانه ها ربط داده و مدعی شده: دلیل اصلی کاهش مخاطب بحث آزادسازی قیمتهاو طرح هدفمندی یارانهها در سال ۱۳۸۹ مربوط میشود. مردم به خصوص طبقه متوسط طی یکی دوسال بعد از اجرایی طرح که در جریان آزادسازی قیمتها فقیرتر شده بودند از سال ۹۱ ببعد یعنی درست دوسال بعد از زمان اجرای این طرح رفتن به سینما بصورت محسوس کاهش پیدا کرد زیرا ضمن کاهش درآمد طبقه متوسط و مشکلات اقتصادی زیاد این طبقه که همه ساله سینما را جز مصارف حداقلی خود داشتهاند و بالا رفتن هزینه رفتن به سینما و اثرات منفی هدفمندی یارانهها در طول این سالها دیده شد.
توجه مفرط به سینمای روشنفکری موسوم به هنری و قبله آمال دیدن سینماهایی نظیر فرانسه و جشنواره های هنری پسند که از دهه 60 در سینمای ایران باب شد چنان ضربه سهمگینی به این هنر صنعت زد که رمقی برای آن باقی نمانده؛ همگان شاهد شکست های پیاپی فیلم های ضدقصه روشنفکری هستند اما مدیران سینمایی کشور مشخص نیست چه زمانی بنا دارند به اشتباهات خود پی ببرند و به جای فرافکنی و بافتن زمین و آسمان بهم برای توجیه این شکست؛ قدری به مردم فکر کنند.
